ਆ ਜਾ ਗੰਢਿਆਂ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਹੀ ਰੋ ਲੈ,
ਕਿ ਅੱਖੀਆਂ ˆਚੋਂ ਨੀਰ ਨਾ ਵਗੇ।
ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਰਾਰਥਕ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਮ ਆਦਮੀ ਵੈਸੇ ਹੀ ਗੰਢਿਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ˆਚ ਰੋ ਰਿਹੈ। ਉਹ ਤਾਂ ਗੰਢਿਆਂ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਰੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਸ਼ਢੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥ ਛੱਡ ਗਏ ਨੇ। ਵਿਚਾਰੇ ਗੰਢਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਕੀ ਕਸੂਰ, ਉਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਗਰੀਬ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਗੋਦਾਮਾਂ ਦੀਆਂ ਬਸ਼ਦ ਬੋਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੇ ਨੇ। ਗਿੱਲੇ ਗੰਢੇ ਵੈਸੇ ਹੀ ਫੁੱਟ-ਫੁੱਟ ਕੇ ਰੋ ਰਹੇ ਨੇ ਤੇ ਦੁਹਾਈਆਂ ਪਾ ਕੇ ਕੁਰਲਾ ਰਹੇ ਤੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਨੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਸਲ੍ਹਾਬ ਨਾਲ ਹੀ ਸੜ ਕੇ ਮਰ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਦੀ ਕੜਾਹੀ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਸੜ ਕੇ ਮਰਦੇ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਵੀ ਨਾਂ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਗਿੱਲੇ ਗੰਢੇ, ਸੁੱਕੇ ਗੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਕੇ ਮਿਹਣੇ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਸਾਡਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਅਗਲਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਚੋਂ ਛਾਂਟੀ ਕਰ ਕੇ ਪਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਬੰਦ ਬੋਰੀਆਂ ਧਾਂਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ...